September 2008. Op YouTube verschijnt een video waarin Gary Vaynerchuk komt vertellen hoe hij met social media, hard werken en doing what you love the most een miljoenenbusiness heeft opgebouwd.

Neem een kwartier van je tijd, bekijk de video, neem ontslag en begin voor jezelf.

Clap that up cause it's the real shit.

* Deze blog post is eerder gepubliceerd op Punkmedia op 21 februari 2010 >>

Hij sprak me aan bij Seats2meet in Utrecht. Ik zat daar tussen twee opdrachten in koffie te drinken, samen met René Wouters die me die dag vergezelde. Of ik fotograaf was en of ik misschien voor zijn stichting Disability Affairs foto's wilde maken van gehandicapte mensen in een werksituatie, want 'die zie je namelijk nooit in folders'.

Jeroen Muller stelde zich voor en vertelde bezig te zijn met een foto-archief, een foto-databank vergelijkbaar met Hollandse Hoogte, maar dan met foto's van disabled people. We ruilden kaartjes en terwijl hij aan het inpakken was om naar huis te gaan fotografeerde ik hem. Ik zag Jeroen later nog in zijn 'fiets' stappen.

Naar de 12 foto's >>

Hij vertelde ook nog (omdat ik er naar vroeg) dat hij op 16-jarige leeftijd verlamd was geraakt na een duik in een ondiep zwembad, en daar wilde ik hem ooit meer over laten vertellen in een interview. Dat interview zal er helaas nooit komen.

Jeroen Muller (@jmuller65) is twee dagen later, op woensdag 17 februari 2010 op 44-jarige leeftijd overleden. Hij wordt herdacht in zijn door hem geliefde Seats2meet in Utrecht, op dinsdag 23 februari 2010 om 15:00 uur. Woensdag wordt hij begraven in Laren.

* Ik plaats op Punkmedia ook content gemaakt voor Topinnovators, Mijnmoment en m'n oude Typepad weblog (vanaf 2005) *

1 mei was wat optimistisch, maar voor de bouwvak moet lukken.

Nu gaat het snel. Waar tot voor kort het vaste duo Arnold (vakman pur sang) en Richard (communicator) van Te Woerd Bouwbedrijf (inderdaad, met die betrouwbare online appearance) dag in dag uit aan het strippen, breken, metselen, zagen en timmeren waren zijn nu fulltime 4 man aanwezig: Richard nog steeds, met André de laatste tijd en de 2 mannen van Houtwerf Installatietechniek Niek en Roy. Soms slalomt Gerard daar nog doorheen om wat wanden tegen elkaar te metselen. Netjes.

Van René Wouters moet ik m'n werkhanden altijd laten zien, of wat daar nog van over is. Maar het mooie is dat wij in deze periode in een huurhuis wonen (op korte afstand) gewoon aan het werk zijn, of met de kinderen bezig zijn en de bouw gewoon op volle kracht doorgaat. Met andere woorden: we laten het werk over aan vakmensen. Met een goed helder plan kunnen de bouwers door blijven knallen.

Zo is het in ieder geval in de sloop- en bouwfase. Als respectievelijk de installateur, de stucadoor, de schilder en op z'n laatst de trappenman aanschuiven bij de bouwvergadering wordt het wat complexer. Dan moet worden samengewerkt met verschillende partijen. Dan merk ik dat het inderdaad fijn is als de bouwers van Te Woerd kunnen lezen en schrijven met de installateurs van Houtwerf. (Niet te onderschatten aanrader.)

Monique en ik konden ondertussen aan de slag met Wolters keukens , badkamermarkt.nl (2 badkamers en 3 wc's), tegelbedrijf Betting Ressing (dikke aanrader) en houthandel Waanders (voor 14 binnendeuren en een voordeur). En als eenmaal het isolatiemateriaal achter de wanden verdwijnt (schakel daarvoor Pluimers in), krijgt alles vorm.

Nog twee maanden en dan heeft Noord Nederland bouwvak vakantie. In de meantime wordt volop afgebouwd, gestucadoord, geschilderd, wordt de gietvloer gegoten, komt er een nieuw trappenhuis in met daarboven in het dak een Solatube voor het buitenlicht. Dan is ons droomhuis af.

En kunnen we met de tuin aan de slag. Pfoe.

Naar de foto's | newest first >>

Ik twijfel ook wel eens. Of ik er wel goed aan doe m'n privéleven zo online te gooien. En dan vooral foto's van m'n kinderen. Gevoelig gevoelig want oeh, iedereen kan ze dan zien. 

Ik twijfel vooral als mensen die nogal social betrokken zijn en die me dierbaar zijn - 'hoog heb zitten' vind ik zo'n maffia uitdrukking - daar zo uitgesproken over zijn: "Ik doe niks privé op social media".

Met Elja Daae heb ik het daar meer dan eens over gehad. Zij twijfelt, verlegt stap voor stap haar grens, laat bekenden toe, maar houdt privé verder nog steeds privé.

Met Sanne Walvisch had ik het daar ook ooit over, ook zij adviseert privé en werk gescheiden te houden. Geen privé op social media...

Met Brechtje de Leij die het not done vindt, absoluut belachelijk zelfs om foto's van je kinderen te posten.

Ook met Kim Spinder vanmiddag na afloop van een interview dat ik filmde bij een bijeenkomst waar zij op het podium stond: social is voor mij alleen zakelijk, niet privé.

Is het misschien net als met roken? Dat ik denk dat het niet zo erg is, want kijk eens om je heen, iedereen doet 't toch?

Is het naïviteit van mij? Ik zie in m'n omgeving zo veel mensen fotografisch losgaan in hun gezin, iedereen doet 't toch?

Dicht bij mezelf blijven, daar ben ik goed in. Mijn gut feeling zegt dat het allemaal niet zo belangrijk is. Dat ik het gewoon zo moet doen. Mensen gewoon moet kunnen laten meegenieten als ze dat graag willen. En dat ik dit issue niet belangrijker moet maken dan het is. Om m'n stokpaardje maar weer eens van stal te halen.

Joep, tell Boris what time it is!

Ik heb vorig jaar bijzondere momenten meegemaakt, op professioneel vlak.

Ik werd gevraagd een mooie man te fotograferen. Een mooie jonge Italiaanse man van 35 jaar, die drie dagen daarvoor in een bad op een vrijdagavond aan een hartstilstand was overleden. Ik fotografeerde Giorgio in zijn gekoelde kamer op een snikhete maandagmiddag.

Ik werd ook gevraagd om drie dagen later zijn begrafenis te fotograferen. Als een echte professional liep ik doorweekt van de regen foto's te maken van een lange stoet. Als een echte professional stond ik even later jankend op Coldplay's Yellow met m'n camera tegen m'n neus foto's te maken van de kist. Een kist met een koptelefoon.

Sandra bedankt.

Volg Sandra's blog, met prachtige, vaak aangrijpende verhalen >>

* Deze blog post is eerder gepubliceerd op Topinnovators 7 januari 2013 >>

Z'n vader was als concerndirecteur de rechterhand van een supermarktondernemer, heeft zich volgens zoon Ronald van den Hoff voor deze man letterlijk te pletter gewerkt, "zoals dat vroeger ging met veel zuipen, stevig roken, weinig sporten en veel stress op dat werk. Overleden aan een herseninfarct, 61 jaar."

Veel van geleerd.

Ronald heeft als eerste baan na zijn hotelschoolstudie bij diezelfde supermarktondernemer gewerkt, wilde na een jaar opslag, "moest ik bij die ouwe komen, en die zei me: 'eerst dienen en dan verdienen'. Toen zei ik 'dat is goed meneer, maar niet bij u'. Ik heb m'n sleutels gepakt en ben zo weggelopen. Sodemieter op! Dat heb ik ervan geleerd, dat moet je gewoon niet doen."

Na een korte tijd voor de twee families Dubrule en Pélisson, oprichters van hotelketen Accor te hebben gewerkt, ging Ronald van den Hoff voor de derde en laatste keer in loondienst bij een ondernemer in Amsterdam, met een touringcarbedrijf waar hij de afdeling inkomend toerisme heeft op kunnen zetten. "En die afdeling heb ik op een zeker moment van die ondernemer gekocht en ben voor mezelf begonnen."

In een notendop de korte leerschool van rasondernemer, vernieuwer, disrupter en vrijdenker Ronald van den Hoff. Auteur van het serieuze dikke boekwerk Society 3.0, oprichter van briljante revolutionaire concepten die veelal met gefronste wenkbrauwen en onbegrip werden ontvangen, maar al heel snel ongelooflijk succesvol bleken. Met paradepaard Seats2meet voorop.

Ik had het geluk om in het kielzog van HSMAI's directeur Hans Poortvliet en zijn vernieuwende beroepsvereniging, ik geloof zeven jaar geleden al (uit m'n hoofd), voor de opening van de eerste Seats2meet in Utrecht, Ronald van den Hoff in zijn Seats2meet te ontmoeten en het businessplan uitgelegd te krijgen. Ik snapte er niks van, zoals zo velen. Maar ik geloofde destijds ook niet in het succes van co-creatie, ja later wel, maar in de tijd van Prahalad en Ramiswami's evangelisatietoer was ook ik nog sceptisch.

Het gevaar ver voor de troepen uit te lopen, zoals Van den Hoff altijd doet, en boven het maaiveld anderen daaronder uit proberen te leggen wat hij aan het doen is, en waar hij succesvol in denkt te worden, is dat het onvermijdelijke onbegrip leidt tot verbittering en cynisme. Frustratie en kwaadheid over verouderde systemen die echt niet meer werken, in alle sectoren, is Van den Hoff niet vreemd, maar met verbittering en cynisme heeft ie niet veel.

De trein die Ronald van den Hoff heet dendert gewoon door, recht op z'n doel af.

En als je mee wilt stopt ie voor je, laat hij je netjes binnen en verwelkomt hij je met gemeende gastvrijheid, koffie en een overheerlijke lunch.

Ronald, veel succes met je nieuwe boek over serendipiteit, en heel erg bedankt voor de jaren vol inspiratie!

* Ik plaats op Punkmedia ook mijn content gemaakt voor Topinnovators en Mijnmoment/blog (niet de 'momenten') *

Ik heb al wel vaker mijn kennis en kunde online overgedragen over het onderwerp DSLR-video, via videoblogs, alleen heeft die vorm nogal wat nadelen:  je mist al snel een paar extra handen en een camera.

Nu ik voor Topinnovators met Petra Rierink op pad ben om interviews en beelden te maken voor m'n eerste internetdocumentaire Hidden Champions heb ik die extra handen.

Tijdens de op- en afbouw voor en na het tweede interview - bij de makers van de stormparaplu Senz Umbrellas in Delft - leg ik Petra uit hoe ik mijn spullen aansluit en de camera's instel.

Ik pik Petra straks in Rotterdam op om door te rijden naar ons derde interview, met topondernemer Rob Baan van Koppert Cress in Monster, waar ik heel toevallig afgelopen vrijdag voor Food Inspiration ook gefilmd heb (na een eerder interview in 2008).

Van zelf doen leer je het meest en daarom gun ik Petra de opbouw bij deze klus.

Petra, na het oefenen afgelopen vrijdagmiddag bij Senz (zie videostill hierboven), neem deze video nog even door en VEEL SUCCES! :-)

Kim van Velzen is zelfstandig ondernemer. Hij adviseert en begeleidt organisaties op het gebied van social strategies. Hij heeft een uitgebreide staat van dienst op operationeel, tactisch en strategisch gebied in de wereld van food, travel en hospitality. Ik ken 'm vooral van de AF&BM en Seats2meet, waar hij een aantal jaren heeft gewerkt.

Mij werd gevraagd een snelle video te maken voor de 'De Ideale Menukaart' in Food Inspiration Magazine, een aantal weken geleden. Een snelle video met Kim van Velzen die zes tips geeft aan restaurateurs om de effectiviteit van de menukaart te verbeteren.

Dus: 3 camera's mee, twee statieven, drie maal dezelfde opname maken met drie maal de twee camera's op de statieven in een andere hoek waardoor de one man band Punkmedia in totaal 9 verschillende beelden heeft van drie maal '6 tips voor een betere menukaart'.

Isse simpel.

En snel.

Anderhalf uur bij Shoot My Food over de vloer: een feest om er te zijn. Twee fijne dopiootjes, praten over plannen, ideeën en de mooie toekomst van 'branded journalism', opbouwen, opname, opname en opname, afbouwen, foto's en leader knallen en weer naar huis.

Thuis na twee uur montage deze video.

Gepubliceerd in Food Inspiration Magazine van 4 maart 2013 >>

Ik zie ineens een Citroën DS cabrio rijden op de A50.

De 16-35mm op de 5D3 naast me op de bijrijderstoel.

Snel op manual focus, 4 meter, ISO op 200, sluiteren op 1/200 en diafragma van f/5.6.

Live view aan, langzaam erlangs en klikken op het juiste moment.

Gelukt.

Deze jongen is voetbal.

Dit shot was geen lucky shot want ik had 'm wel vaker zo vast kunnen leggen. Met het overzicht van Cruyff en de techniek van Messi speelt hij iedereen aan flarden.

Dit wordt een grote.

Voetbalscouts: hij speelt bij Sportclub Lochem, zijn naam is Quinten en het is niet mijn zoon.

Deze foto wordt geld waard, zeker weten.

Ik ben, na zijn moeder en vader, z'n grootste fan.